yazilan.org

o kadar kötümserim ki bu yaşıma kadar nasıl gelmişim, nasıl yapabilmişim bişeyleri anlayamadım. Şans işte.

o diilde çok yalnızım, kimse beni sevmiyor.

keşke
bişey olsa, bi anda tekrar herşeyi anlamaya gayret etsem, ilginç gelse tekrar herşey, dersleri ders olarak değil de yeni bilgi kaynağı olarak görsem, öğrendiklerimden fazlasını araştırma isteği gelse ama yine araştırmasam.

boş gözlerle değil de anlayan gözlerle bakmaya başlasam, sanki hergün son gün gibiymiş gibi gelmese hiç son bulmayacak gibi gelse güzel şeylere daha sıkı sarılsam, değerlerini tekrar kazansalar

keşke
arkadaş saydığım kişileri kaybetmemek için daha fazla gayret etseydim veya bunlar olmadan önce yanlış anlamara açık kapı bırakmasaydım daha dikkatli olsaydım, empati yapsaydım, ama biraz geç kaldım ve ancak şimdi haklıymış diyebiliyorum.

keşke yapacak bişey olsa.

keşke istediğim insanları heran görebilsem, görünebilsem.

keşke avuk subuk kelimeleri yanyana dizip cümle kurmaya çalışmasam.

ok, by.

biri gelsin kalk artık çok uyudun desin, bütün bunlar rüyaydı desin bi on yıl öncesine dönsem veya hiç varolmasam yarın tekrar doğsam mesela. Olanlar olmasa, elimden daha çok şey gelse kendimi kendim önceden şekillendirsem -herşey son anda olmasa-, önceden ne olacağı belli olsa, geleceğimizi bilsek yaptığımız şeyler ile şekillendirsek mesela her yaptığımız geleceğimizi nasıl etkilediğini bilsek, görsek ya da önce yaşasak sonra tekrar başa dönsek, en azından önce birinin hayatını incelesek sonra kendi hayatımız daha kolay gelir.
bu şekliyle hayat biz bişeyler planlarken olan şey yalnızca.
içimden geçenleri tüm açıklığıyla anlatabilsem, insanlar yalan söyleyemese ve herkes bana güvense, herşey açıklanabilir olsa. Yalnızlık olmasa çift olsak, çift doğsak.
rüyalar daha net ve uzun sürse, herkes her istediğini yapabilse, herkesin kendi dünyası olsa istediği kişiyi yaratsa istediğini silse -hayatta da -conter daki- botlar olsa-
hayat bayram olsa.

ne oluyor lan?

yalnızlık neler yaptırıyor insana. yalnız kalmak ne garip şey lan*.

bakıyorum da artık herşey tersine dönmüş. insanlar la olmamak değil olmak garip geliyor. sanki onların zamanını çalıyormuşum gibi. birde alışkanlık yapıyor “hadi siz gidin işinizi halledin ben vaktinizi almayayım.” diyeceğim neredeyse
istediğim birileri ise samimi oluyor benimle, çokça vakit geçirmeye başlıyoruz beraber, bu seferde ben beceremiyorum, ne yapacağımı bilemiyorum… asosyal oldum tamamen

(insan gelişirken- çevre de gelişiyor. her ayrılık anı geride bırakıyor seni, yetişemiyorsun ayrılıklar uzun olunca)

dün çok samimi olan arkadaşım bugün yüzüme bakmadan selamımı alıyor.

o değil de; ben insanları tanımıyorum galiba.

freud büyük adam
nietzsche büyük adam
“dinle küçük adam”.

ek: saat: 01:26

ya da süslü güzel laflar.