yazilan.org

Facebook profil ayarlarıyla oynayıp, üniversitedekiler lise fotoğraflarımı görmesin, akrabalar sevgilimi bilmesin, annemler rock tayfasını görmesin, erkekler msn imi bilmesin gibi ayarlar ile herkes boğuşmuştur.

E tabi bu kadar ayar yaptıktan sonra acaba doğru çalışıyor mu? Tam olarak teyzem profilimi nasıl görüyor diye de düşünürüz. Sanırım bu yüzden facebookta da böyle bir özellik var.

Bunun için Facebook->Gizlilik->Profil sayfasında Arkadaşlarının profilini nasıl gördüğüne bak: kısmına profilimizi nasıl gördüğünü merak ettiğimiz arkadaşımızın adını yazıyoruz ve merakımızı gideriyoruz.

Birde teyzemizin gözüyle profilimize bakalım engellemeleri fazla abartmayalım :) Fakat sanırım bu facebook‘un yeni temasına özel bir seçenek, eski tasarımda ben bu seçeneği bulamadım.

kimilerinin yüzünü görmeden rahat edemiyorum, hiçbir uzaktan görüşme aleti ile bağlantı sağlarken o tadı alamıyorum. kimileriyle ise tam tersi sözkonusu, onların yüzünü gördükçe heyecanlanıyorum telefon, posta, mail çok daha rahat bir iletişim aracı oluyor onlarla aramda.
nasıl tanıştığımla ve aramızdaki yakınlıkla alakalı olabilir.

kimilerine kızıl çok yakışıyor kimilerine hiç sanırım böyle bişey.
-aslında tonu da önemli tabi.

*
20 yıllık bir analog makinayı ellerimde tuttup heyecanla bekliyorum şu sıralar nasıl başlasam bilmeden.

keşke
bişey olsa, bi anda tekrar herşeyi anlamaya gayret etsem, ilginç gelse tekrar herşey, dersleri ders olarak değil de yeni bilgi kaynağı olarak görsem, öğrendiklerimden fazlasını araştırma isteği gelse ama yine araştırmasam.

boş gözlerle değil de anlayan gözlerle bakmaya başlasam, sanki hergün son gün gibiymiş gibi gelmese hiç son bulmayacak gibi gelse güzel şeylere daha sıkı sarılsam, değerlerini tekrar kazansalar

keşke
arkadaş saydığım kişileri kaybetmemek için daha fazla gayret etseydim veya bunlar olmadan önce yanlış anlamara açık kapı bırakmasaydım daha dikkatli olsaydım, empati yapsaydım, ama biraz geç kaldım ve ancak şimdi haklıymış diyebiliyorum.

keşke yapacak bişey olsa.

keşke istediğim insanları heran görebilsem, görünebilsem.

keşke avuk subuk kelimeleri yanyana dizip cümle kurmaya çalışmasam.

ok, by.

ne oluyor lan?

yalnızlık neler yaptırıyor insana. yalnız kalmak ne garip şey lan*.

bakıyorum da artık herşey tersine dönmüş. insanlar la olmamak değil olmak garip geliyor. sanki onların zamanını çalıyormuşum gibi. birde alışkanlık yapıyor “hadi siz gidin işinizi halledin ben vaktinizi almayayım.” diyeceğim neredeyse
istediğim birileri ise samimi oluyor benimle, çokça vakit geçirmeye başlıyoruz beraber, bu seferde ben beceremiyorum, ne yapacağımı bilemiyorum… asosyal oldum tamamen

(insan gelişirken- çevre de gelişiyor. her ayrılık anı geride bırakıyor seni, yetişemiyorsun ayrılıklar uzun olunca)

dün çok samimi olan arkadaşım bugün yüzüme bakmadan selamımı alıyor.

o değil de; ben insanları tanımıyorum galiba.

freud büyük adam
nietzsche büyük adam
“dinle küçük adam”.

ek: saat: 01:26

ya da süslü güzel laflar.