Farkındalık sahibi olsan, bilincinle düşünüp uygulasan bile olayların duygusal sevinç veya acısını bilinçaltının kriterleriyle yaşarsın. Eğer mutlu olmak istiyorsan bilinçaltını dinle. O geçmiş olayları yeniden düşündüğünde ve rüyalarında senle konuşur. Özellikle rüyalarında sen uyurken tüm ukalalığın, bilmişliğin seninle beraber uyur ve bilinçaltın kendini mutlu etmek için bilincinle verdiğin kararları sanki bilinçaltınla vermişsin gibi yeniden yaşatır sana. Kendini küstüğün biriyle kol kola, vazgeçtiğin bir sevdanın peşinde koşarken veya sevmiyorum dediğin babanın dizinin dibinde görebilirsin; sakın şaşırma.

Kendini tanımak için, gerçekten ne istediğini bilmelisin. Ne istediğini bilmek için de saflığına uyumalısın. Kendin hakkında çok şey öğreneceksin; bunlar aşağılık duygular da olabilir ama onlara karşı çıkmak için önce ne olduklarını bilmelisin.

Sadece çevrenin değil, kendinin de farkında olmak için uyu! “Ben aslında ne istiyorum” sorusunun cevabı için uyu. Sonra kendi yolunu çizersin -kaderini değiştirirsin.

Eski bir hocam “senin sevdiğin değil, seni seven kişiyle mutlu olabilirsin” demişti, bense kadının ne çok aşk acısı çektiğini düşünmüştüm. “Sen de zamanla seversin” diyordu. O gün bu gündür hep düşündüm “karşılıksız sevmek mi yoksa karşılıksız sevilmek mi?” ve “sevildiğinden emin olunabilir mi” diye.

Biri bana hayatın anlamsızlığından, saçmalığından söz edip “insan ömrünü neye vermeli?” diye sorduğunda ona “dünün anlatmak için yaşamak, geleceğin ise olduğumuzla yetinmemek olduğunu, şimdiyi yaşamak için de hep çok az zamanımız olduğundan beceremediğimizi ” söylemiştim. Ve “dün, bugün, yarın hep bizimle olacak bir şey bulmalıyız” deyip tek şıklı sorularımdan birini sormuştum. “Aşk mı?” dediğinde “bilmiyorum” demiştim ama biliyordum. O zaman da sorduğum soruların cevaplarını biliyordum, şimdi de biliyorum, yarın da bileceğim ama sanmıyorum ki o cevaplarla mutlu olacağım veya o iki kelimeyi tek nefeste söyleyeceğim.

Arkadan geçen güzele…

olanı olduğu gibi görmek anlamına gelen vipassana, hindistan’ın en eski meditasyon tekniklerinden biridir. vipassana, evrensel hastalıklara evrensel bir çare, bir başka deyişle bir yaşama sanatı olarak 2500 yıldan daha uzun bir süre önce hindistan’da öğretilmiştir.

vipasana sadece bir meditasyon tekniği. Bir din değil, rahatlama, gevşeme için yapılan birşey veya entelektüel sohbetlerin yapıldığı kurs da değil. vipassana bir meditasyon tekniği, hayat felsefesi, yaşama sanatı diye adlandırılabilir.  kurs süresince bir bakıma vücudunuzla felsefe yapmayı öğreniyorsunuz. bu yüzden öğrettikleri okuyup kenara kaldırdığınız kitaplara benzemiyor, çünkü yaşadığınız her an bunları deneyimliyorsunuz.

kurs kuralları, ve kursla ilgili ayrıntılı bilgi kendi internet sitesinde mevcut www.tr.dhamma.org ben kişisel deneyimlerimi paylaşacağım

vipassana hindistanda bolca bulunan meditasyon tekniklerinden yalnızca biri, ama o kadar basit, o kadar yalın bir teknik ki 2500 yıldan uzun bir süre boyunca öğretmenden öğrenciye sadeliğini koruyarak geçip bugüne kadar gelebilmiş. öğrenmesi ve yapması çok kolay birkaç kurala dayanıyor. hatta kimi zaman öğretmene size çok farklı gelen bir sürü soru sorup her seferinde aynı cevabı alabililiyorsunuz. herşey çok basit birkaç temel şey çevresinde dönüyor.

kurs boyunca anlıyorsunuz ki siz aslında beyninizi eğitiyorsunuz, beyin çok büyük bir güce sahip fakat biz onu istediğimiz şekilde kontrol edemiyoruz, örneğin musluğu açın ve sadece akan suyu izleyin. 3 veya 4 saniye veriyorum sadece suyu düşünerek, inceleyerek izlemeniz için, hemen aklınıza keşke şunu şöyle yapsaydım, bir dahakine bunu böyle yapmalıyım, eğer şu şöyle olursa ne güzel olur… gibi geçmiş ve gelecek ile ilgili birsürü şey gelecektir. uzun bir süre sadece suyun akışını gözlemlemek çoğu kişi için neredeyse imkansız olacak, 3, 4 saniye gözlemleyip belki 5, 10 dakika düşüncelere dalacaksınız. yani beyninizi aslında çok küçük zaman dilimleri için kullanabiliyoruz geriye kalan zamanlarda beynimiz ne istiyorsa onu yapıyoruz. başka bir örnek şu an muhtemelen biryerde oturuyorsunuz ve vücudunuzun birçok kısmı biryerlerle temas halinde fakat siz birkaç saniye öncesine kadar bunun farkında değildiniz. yani beyniniz çok kaba duyumları gözlemleyebiliyor, hiçte hassan değil, hiç birşeyin tam olarak farkında değilsiniz. beyniniz çok az şeyi ve siz şimdide yaşadığınız halde sürekli geçmiş ve gelecek hakkında düşünüyor.

sizde bunun farkında olabilirsiniz ama herşeyin farkında olmaya çalışıp veya olumlu düşünmek isteyip hep olumlu düşünemiyorsunuz, kendinize söylediğiniz şeyler hep akıl düzeyinde kalıyor, bilinçaltınıza söz geçiremiyorsunuz. vipassana’nın yaptığı tam olarak bilinçaltınıza söz geçirmek, beyni ehlileştirmek, insan o kadar canlıyı ehlileştirmeye çalışmış ama kendi beynini hiç ehlileştirmeye çalışmamış. vipassana da bunu yapıyorsunuz, beyninizden en fazla verimi almak için onu ehlileştiriyorsunuz ve olaylar gelişiyor, siz farkında olmaya başladıkça daha çok şey öğreniyorsunuz.

bu 10 günün size kattığını hayatınızın 10 yılı size katmayabilir bu yüzden herkesin kesinlikle yapması gereken birşey. ister memnun kalın ister kalmayın hayatınız bu 10 günden önce ve sonra olarak ikiye ayrılacaktır.

benzetmeler kişinin kendi deneyimlediği şeyleri ortak yaşanmış, hissedilmiş ve bilinen doğrular üzerinden diğerine aktarması, karşısındakinin onun daha önceden yaşadığına en yakın şekilde tecrübe etmesini sağlaması için kullanılan güzel araçlardır. fakat benzetmeler her zaman bu kadar masum değiller, örneğin hayatın sırrı, düşünceler, felsefeler benzetmelerle ispatlamak istendiğinde (bunu bütün dinler yapıyor) her şey mantıklı geliyor, “galiba doğru söylüyor, aynen böyle” diyor insan. bunun nedeni, insan yaşadığı, deneyimlediği bir şeyi sorgulamak gereği duymuyor. bir felsefe veya din, ölümü odunun yanması gibi sadece bir şekil değiştirme olarak açıkladığında hiç bir şeyin yok olmadığını söylediğinde çok mantıklı gelir ama bunun hiç bir bilimsel, deneysel kanıtı yoktur. kişi sadece inanınır. başka bir felsefe de bize ölümü tamamlanmış bir işe benzetebilir, bitirirsin, biter, ölüm sondur diyebilir. hangisini daha çok duyuyorsanız ona inanırsınız çünkü benzetmeler bir beyin hack yöntemi, beyinde algılanan her şeyi doğru sanma açığı var ve benzetmeler de bu yöntemi kullanarak hack gerçekleştiriyor.

soyut kavramlar soyut kelimelerle açıklanmalı, somutlaştırarak açıklamak hiç bir işimize yaramaz. görülen, duyulan şeylere inanma eğilimi benzetmelerin kanıt olarak algılanmasını sağlar. beyni ehlileştirmeden kanıt olarak sunulan şeylere çok dikkat etmek gerekli, arkadaşı anlamak için bir benzetme ne kadar masum görünsede hayata yön veren şeylerde çok büyük önem taşıyabiliyor. sanırım bu durumda en iyi güvenlik duvarı benzetmelerden kaçmak oluyor. fazla uzatmıyorum, yorumlarla tartışabiliriz.

ayrıca ben bugün benzetme yapmadan bir şeyleri açıklamanın ne kadar zor olduğunu da öğrendim. yine sanıyorum ki dinleyicinin yaşadığı sıkıntıların bir benzerini de anlatan yaşıyor. dinleyici kafasında canlandırdığı şeyi hernasıl hemen anlıyorsa anlatan da kafasında canlandıramadığı şeyi anlatamıyor.

* bu yazıyı okuyan çoğu kişi benimde benzetmeler yaptığım farkında olmayacak, hatta yazdıklarıma katıldıysa benzetmelerin olduğu kısımda çoşkuyla okuyacaktır ve benzetmelerle olan ilk sınavını veremeyecektir.

1. cümle tam olarak bu olmasa da, anlatmak istediği buydu.