yalnızlık neler yaptırıyor insana. yalnız kalmak ne garip şey lan*.

bakıyorum da artık herşey tersine dönmüş. insanlar la olmamak değil olmak garip geliyor. sanki onların zamanını çalıyormuşum gibi. birde alışkanlık yapıyor “hadi siz gidin işinizi halledin ben vaktinizi almayayım.” diyeceğim neredeyse
istediğim birileri ise samimi oluyor benimle, çokça vakit geçirmeye başlıyoruz beraber, bu seferde ben beceremiyorum, ne yapacağımı bilemiyorum… asosyal oldum tamamen

(insan gelişirken- çevre de gelişiyor. her ayrılık anı geride bırakıyor seni, yetişemiyorsun ayrılıklar uzun olunca)

dün çok samimi olan arkadaşım bugün yüzüme bakmadan selamımı alıyor.

o değil de; ben insanları tanımıyorum galiba.

freud büyük adam
nietzsche büyük adam
“dinle küçük adam”.

ek: saat: 01:26

ya da süslü güzel laflar.